De tiende dag van de reis

Vandaag staat in het teken van afscheid. Afscheid van de kinderen op school en van de studenten met wie we deze twee weken optrokken. We geven 's ochtends voor de laatste keer les. Halverwege de ochtend verzamelen alle kinderen zich op het plein voor een uitgebreide afscheidsceremonie. 's Middags discussiëren we over het belang van onderwijs. We sluiten de dag af met een gezamenlijk diner en een feest met traditionele Malawiaanse muziek. In het donker zwaaien we onze nieuwe vrienden vaarwel.

Afscheid nemen bestaat (niet?)
Door: Koen Kruidenberg & Linda Versteeg

Een zaal vol. Alle koppies naar ons gericht, Het is een prachtig gezicht vanaf het podium, al die stralende gezichtjes. Headteacher Sathawa vertaalt de toespraak van Anneke. Onze reisgroepbegeleider Anneke bedankt de school voor de gastvrijheid en de speciale tijd die we hebben meegemaakt. De sfeer in de zaal is voelbaar dubbel. Er heerst een feeststemming, maar tegelijkertijd wordt er ook afscheid genomen. Dit valt sommigen erg zwaar. Om de school te bedanken, schenken wij lesmateriaal en cadeautjes. Ook zingen we onze medley van Nederlandse liedjes en 'we wanna thank you for this special time'. De leerlingen uit standard zeven zetten een erg leuk toneelstuk voor ons neers. Na het toneelstuk vertellen de toneelspeelsters wie ze zijn en van wie ze graag het zusje willen zijn. Op zo'n laatste dag wordt er zo een extra speciale band gecreëerd. We vertrekken met twee bussen naar 'The 18 lodge'. In de ene bus zitten de Malawiaanse studenten en in de andere de Nederlandse. De kinderen zwaaien ons liefdevol met beide handen uit.

Op de lodge vieren we uitbundig feest. Er wordt gezongen en gedanst op live muziek van een Malawiaanse band met eigengemaakte instrumenten. De sfeer zit er goed in en iedereen danst met elkaar, maar helaas wordt dit onderbroken omdat de Malawiaanse studenten terug naar huis moeten.

Iedereen neemt afscheid van elkaar. De één emotioneler dan de ander. Iedereen beseft dat het onderwijsgedeelte van de expeditie nu echt afgelopen is.




Bezoek aan het ziekenhuis te Nambuma
Door: Lotte van den Berg

Op onze laatste dag in het dorpje Nambuma, brengen we een bezoek aan de kliniek die daar is gebouwd door missionarissen. Het ziekenhuis, 'Malungo ndi oopsya' genaamd, telt twintig personeelsleden. We krijgen een rondleiding van Duncan Dunga, een 23-jarige man die ons vrijwel alle kamers van het ziekenhuis laat zien. Buiten zit de man die alle administratie schriftelijk bijhoudt. Vervolgens nemen we een kijkje in de spreekkamer die qua uiterlijk niet heel veel verschilt van die in Nederland. Wanneer het druk is, moeten de mensen buiten wachten, voordat ze de spreekkamer in kunnen. De kamer ernaast wordt gebruikt voor spoedgevallen en kleine ingrepen. Wij zien daar dat een man behandeld wordt. Hierna gaan we naar de kamer waar de mensen hun medicijnen kunnen ophalen en betalen. Ook worden hier injecties gegeven. Dit gebeurt achter een gordijntje dat deze ruimte scheidt van de rest van de kamer. Verder zien we verschillende kamers waar mensen verblijven terwijl wij daar aanwezig zijn. Zoals een kamer voor malariapatiënten, een aparte kamer voor kinderen jonger dan vijf jaar met malaria – waarbij de negen bedden in de kamer helaas altijd vol zijn – en een kamer voor zwangere vrouwen. Wanneer de vrouwen denken te moeten bevallen, strompelen ze zelf nog naar de verloskamer waar ze onder begeleiding van de arts Goka bevallen. Na de bevalling blijven vrouw en kind nog even onder toezicht in het ziekenhuis. Zo zien we een moeder met haar zoontje dat net een paar uur ervoor is geboren. Erg bijzonder.

Ook is er nog een 25-jarige tandarts aanwezig, waar de mensen terecht kunnen met gebitsproblemen.Tot slot nemen we een kijkje in een ruimte – vanaf 2004 in gebruik – waar ondervoede kinderen verblijven en onderwijs krijgen. Op dit moment is deze ruimte – die bestaat uit verschillende overdekte plaatsen, een kamer, een klaslokaal en een binnenplaats – gelukkig leeg, aangezien de mensen in de maanden mei tot en met oktober zelf genoeg voedsel kunnen verbouwen. Maar van november tot en met februari is de gehele ruimte gevuld met ondervoede kinderen. In de kamer worden hiv/aids-testen afgenomen, omdat de kinderen al een lage weerstand hebben. De uitkomst van deze testen zijn belangrijk voor de verdere behandeling van het kind. De moeders van de ondervoede kinderen leren in een nabijgelegen tuin hoe ze voedsel kunnen verbouwen, zodat ze hun kind na de behandeling kunnen blijven voeden.



Denkend aan Malawi...
Door: Ymke Pompe & Frauke Bokker

...zie ik zon, rood zand.

En bergen aan de horizon staan.

Mensen langs de kant met bagage op hun hoofd.

Wij kijken uit op papaya’s, maïs en bananen.

Nieuwe bloemen en bomen stralen.

Met grote slagen wordt het gras gekapt.

Denkend aan Malawi

zie ik zwaaiende kinderen op het schoolplein.