Door: Janna Bleeker, Annet Wesdorp & Stephanie Davidse
Vandaag is Hans jarig en wij doen daarom een m&m'etje (meditatief momentje) bij het ontbijt. We zingen voor hem met z'n allen happy birthday in het Malawiaans. Als cadeautje krijgt hij een Malawiaanse stropdas met neushoorns erop. Vandaag gaan we onze eerste zelfgemaakte les geven. Het thema van onze les is “How to write a letter”, aan de hand van vragen die Nederlandse kinderen stellen aan Malawiaanse kinderen. Wij doen alle drie een bepaald gedeelte van de les en het verloopt prima.
Het valt op dat de kinderen nog niet goed Engels kunnen schrijven. De 'l' en de 'r' worden vaak verwisseld, zo wordt “playing” bijvoorbeeld geschreven als “praying”. De kinderen zijn blij met de pen die ze krijgen en met de sticker voor het harde werken. Overigens zijn er maar 44 van de 90 kinderen die in groep 6 zitten aanwezig vandaag. Later vertelt de directrice dat veel kinderen niet naar school gaan, omdat hun ouders geen geld hebben om het eten te kunnen betalen. In de pauze halen we de bellenblaas tevoorschijn en zingen we liedjes met de kinderen. De kinderen vinden het fantastisch! Na de pauze lopen we over het schoolterrein en we zien dat er klassen zijn die buiten onder een boom les krijgen. Het blijkt dat er voor zes klassen, de groepen 1 tot en met 3, geen lokalen zijn. De leerkracht benadrukt nog even dat er echt behoefte is aan nieuwe lokalen, zodat ook deze groepen binnen les kunnen krijgen.
Om kwart over één 's middags zijn de lessen afgelopen en lunchen we samen met de Malawiaanse Pabo-studenten in het huisje waarin zij met zijn tienen verblijven. Ze hebben voor ons nsima (maispap), Mpiri (soort spinazie) en bruine bonen klaargemaakt. Het zitten op de grond en het eten met onze handen is een nieuwe ervaring. Het eten smaakt goed!
Na de lunch gaan we met de Malawiaanse studenten, Hilda en Lydia, onze les van vandaag evalueren en de lessen voor morgen voorbereiden. Op de terugweg kopen we wat fruit op de markt. Om half vijf 's middags komen we bij onze accommodatie aan, moe maar voldaan.
We are one!
Door: Daniëlle Diederik & Patrick Westerdijk
De zon brandt hoog aan de hemel. Het is donderdagmiddag, de interland Malawi (Nambuma) – Nederland (reisgroep Nambuma) staat op het programma. Op een veld als een biljardlaken met veel zand, stenen, stront en af en toe een polletje gras barst de strijd los. 200 meter lang, 15 tegen 15, de warming-up onder de brandende zon, deze wedstrijd is “ Hard to get” . Onder het toezient oog van 300 Nambuma bewonders en 60 koeien, klinkt uit beide teams luidkeels het Nationale volkslied. Een Nederlander zingt volmondig: “ Ben ik van Duitse bloed”. Hij kiest bij de 1-0 van Nederland, de kant van Malawi. De geur van ossenstront en zweetdruppels is duidelijk aanwezig. Onder het genot van supporters die beide partijen aanmoedigen door zang en dans vliegt de voetbal die zo zwaar is als een ballon van de ene naar de andere kant over het veld. Het is rennen, vliegen, duiken, vallen en weer opstaan. Het gevoel van de bloedhitte, weinig zuurstof leidt bij de Nederlanders tot een snelle uitputting. Voetballen op een veld in Nambuma voelt geweldig. De sfeer is meer dan aangenaam, dit maakt het beste in beide partijen los. Zo nu en dan een paar ossen over het veld, brengt deze interland naar een prachtige 2-2 gelijkspel. Het gevoel dat we welkom zijn, vrienden maken aan de andere kant van de wereld bevestigd alles: “ We are one!!”
De polonaise!
Door: Lisette Vink en Margriet Bijl
de eerste lesdag is achter de rugmet veel spanning en nervositeit
hebben we gister alles voorbereid
nu kijken we er met een lach op terug
tijdens de les waren we onder de indruk
hoe de studenten met de kinderen omgaan
komt niet voor in ons bestaan
de kinderen in Nederland hebben geluk
maken kinderen een fout
dan worden ze uitgejoeld
en dit is dan ook echt zo bedoeld
zoiets laat ons niet koud
gelukkig hebben we zelf les gegeven
de studenten hebben kunnen zien hoe het ook kan
hopelijk gaan zij hier mee aan de gang
dit moment nemen wij wel op in ons leven
de traditionele dans kunnen de kinderen wel
en ze wilden het ook aan ons leren
helaas zijn onze heupen zo stijf als sjieke meneren
alleen de polonaise ging hen even te snel
daarna gingen we samen met de studenten
de lessen voorbereiden
het is een gezellige groep meiden
dat zorgde voor hilarische momenten
Geen opmerkingen:
Een reactie posten