Door: Sara Borst en Jessica van Kempen
Lachende en vrolijke kinderen. Zo worden we elke dag onthaald, ook vandaag. De geur van hardwerkende kinderen is in alle klassen te ruiken. Trillende handen hebben we vandaag niet echt, het ijs is gister al gebroken. Het begin van een les is altijd hetzelfde; een muisstille klas, wachtend op het Nederlandse meisje dat gaat vertellen. Een uitleg waarna niemand iets vraagt of zegt, wat is dat heerlijk. Vragen stellen ze sowieso nauwelijks. Ben ik dan wel duidelijk geweest? Het uitdelen van de materialen is ook geen probleem. Ze wachten rustig af tot ze iets krijgen, geen vragen en geen geklets. Twijfelende blikken van de kinderen of ze al mogen beginnen. Een glimlach geeft het kind zekerheid. Ze beginnen rustig aan hun portret en het is weer muisstil in de klas. 
Rondlopen is heerlijk, een grote glimlach van een kind wanneer je ze een compliment of een schouderklopje geeft: Wat geeft dat een gelukzalig gevoel. Je kunt niet rondlopen zonder grote glimlach. We lijken toch een beetje op de kinderen. Kinderen die bijna nooit tekenen en iets prachtigs op papier zetten. Wat zijn ze trots en wat zijn wij trots. Weer een ander Nederlands meisje voor de klas. De spanning en de nieuwsgierigheid van de kinderen is te voelen. Zo zeker en vrolijk mogelijk start de les. Kinderen kijken met vragende blikken. Door te blijven uitleggen en sommige vragen anders te formuleren stellen we de kinderen gerust. De ontspannen sfeer vandaag was super. Een applaus van de klas, dat is pas bijzonder!
Busrit over een rode, stoffige weg
Door: Gea de Beer en Marlies Akkerman
De bus vertrekt in de vroege ochtend voor een lange rit. Het zwarte asfalt stroomt ons tegemoet. Er klinken verschillende stemmen en liederen worden gezongen uit volle borst. We zingen vader Jacob in canon. De stemming zit er goed in!
De zwarte strook gaat over in een hobbelige, rode weg. Het opstuivende stof waait over het dak en zorgt ervoor dat de ramen dicht moeten. De zon schijnt fel op het dak. De temperatuur begint te stijgen en toch blijft het in de bus koel.
Tussen het hobbelen door kan genoten worden van de verbaasde en toch ook blije gezichten die draaien richting de bus. Het groene landschap, de rieten huisjes, donkere gezichten, fleurige bloemen, maïs en pompoenen maken de omgeving. Het reizen duurt met de bus bijna twee uur voor de school bereikt wordt. Hoe lang zullen de kleine voetjes moeten lopen?
The primary school
Door: Jacqueline Kerkhove en Koen Kruidenberg
Elke dag heel vroeg opstaan, na korte tijd moeten we weer naar de scholen gaan.
Woensdag wachtend op de bus omdat hij te laat was, daarom gaf de chauffeur op de landweggetjes wat extra gas.
Slalommend om de gaten en kuilen, de weg is hier gewoon om te huilen.
Na twee uur komen we eindelijk bij de basisschool aan, meteen komen alle kinderen om ons heen staan.
Voor ons is het een meisjesschool, erg afgelegen, daarom moeten we zo lang rijden over de onverharde wegen.
Allen krijgen we een klas en twee studenten toebedeeld, met hen hebben we ons tot nu toe nog niet verveeld.
Observeren en af en toe lesgeven, dat is wat we tot nu toe deden.
Na afloop alle lessen samen bespreken, waarna we ook onze eigen lessen samen bekeken.
De school heeft veel kleine lokalen, iets groters konden zij namelijk niet betalen.
Het is wel een groot terrein, dat is voor de kinderen tenminste wél fijn.
Met een heleboel in die kleine klas, zodat het eigenlijk een beetje stapelen was.
De hitte en de harde bank om op te zitten, ik ben zo vermoeid, laat mij maar even pitten.
De taalverschillen zijn toch echt wel zwaar, want ja, onze uitspraak is nou eenmaal zo raar.
Dansen en zingen is alles wat ze willen, ze kunnen fantastisch schudden met hun billen.
Leerkrachten met een mobieltje is heel normaal, maar ze hebben niet eens genoeg geld voor een avondmaal.
In de klas veel afwezigen, die zijn op het land, zo krijgen ze weer wat geld of eten in de hand.
Donderdag was het tijd voor de internationale voetbalwedstrijd, er was sportiviteit en veel gezelligheid.
Het werd uiteindelijk 2-2, maar daar zat helemaal niemand mee.
De busreizen zijn echt super leuk met het gezang, daarom duren ze ondanks de twee uur niet zo lang.
Elke dag moet je opletten waarover je praat, anders weet je wel weer hoe het gaat.
Je quote wordt dan opgeschreven, kijk dus uit met wat je zegt, als je daar niet mee kunt leven.
Het missen van onze geliefden is soms erg zwaar, gelukkig zorgen we allen goed voor elkaar.
Met deze mooie ervaringen sluiten we ons gedicht, we gaan verder met een lach op ons gezicht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten