Door: Lotte van den Berg en Ellen Stolk
Vandaag brengen we een bezoek aan het weeshuis ‘Home of Hope’ in Mchinji. Het is een
weeshuis voor kinderen van alle leeftijden. We worden ontvangen door de oprichter van het weeshuis, dominee Chipeta, waarbij we worden gevolgd door vele kinderogen! We gaan naar een grote zaal waar we welkom worden geheten door de dominee en de headteacher, John Fuller. De oprichter vertelt blij te zijn met onze komst en hij vertelt over het ontstaan van het weeshuis. Dominee Chipeta is zelf op vijftienjarige leeftijd wees geworden.
Hij werd opgevoed door zijn oudere zus. Omdat zijn zus ging trouwen, werd hij bij andere familieleden geplaatst. In de jaren ’50 ging hij naar school en later studeerde hij verder en ging hij aan het werk als dominee in Harare (Zimbabwe). In 1979 ging hij terug naar Malawi.
Door zijn verleden hebben wezen altijd de aandacht gehad van dominee Chipeta. Door zijn sterke geloof in God heeft hij het weeshuis op kunnen bouwen, nadat hij een visioen had gehad over het feit dat er ‘voor vele kinderen gezorgd moest worden’. In Malawi zal de overheid niet snel toestemming geven om weeshuizen op te richten. Vaak omdat er niet genoeg geld voor is.
Toch ging dominee Chipeta naar de regering met het plan een weeshuis te bouwen. Hij beargumenteerde zijn plan met het idee dat God hem zou helpen bij het oprichten. De regering gaf toestemming en dominee Chipeta ging op zoek naar sponsoren; hij had immers zelf niet genoeg geld om het weeshuis op te richten.
Het eerste huis dat gebouwd werd voor 18 kinderen, werd onder andere gesponsord met omgerekend zes dollar, de eerste donatie voor ‘Home of Hope’.
Door het doorvertellen van zijn plan, zorgde dominee Chipeta er uiteindelijk voor dat er een weeshuis kon worden gebouwd voor 650 kinderen! In het weeshuis zijn vandaag de dag kinderen van alle leeftijden te vinden. Helaas kan men op dit moment geen kinderen meer aannemen, omdat er simpelweg geen geld en ruimte voor is.
Na een rondleiding door de ‘farm’ en de ‘village’ van het weeshuis en een vluchtige lunch, beginnen we aan de spelletjesmiddag. Doordat het programma uitloopt, komen we helaas niet meer toe aan het zingen van de liederen en ook duurt de spelletjesmiddag maar een klein uurtje. Toch genieten we allemaal!
De kinderen krijgen eerst in de grote zaal een instructie over het verloop van de middag en daarna krijgen ze allemaal een kaart. Hierop kunnen ze na afloop van een spel een sticker plakken. Overal lopen kinderen rond met stickers; zowel op papier als op hun hele gezicht!
Naast het voorzien in eerste levensbehoeften, voorziet ‘Home of Hope’ ook in onderwijs. De kinderen gaan naar de ‘Primary School’ én tevens is er een ‘Secondary School’. Op die manier draagt ‘Home of Hope’ bij aan een hoopvolle toekomst voor de kinderen!
Tranen en troost na een intense dag
Door: Nynke Stallinga
Aan het einde van de avond zitten ze in een kring op de grond; dertig studenten en
hun begeleiders. In het midden branden kaarsen en waxinelichtjes. Een aantal mensen is zachtjes aan het praten. Anderen hebben troostend hun arm om hun buurman of buurvrouw geslagen. Het gevoel van saamhorigheid is gegroeid door de ervaringen van vandaag te delen en tranen de vrije loop te laten. Ze zijn nu zes dagen in Malawi en hebben de afgelopen dagen heel wat ervaren. Op de scholen waar ze les gaven, zagen ze kinderen met gerafelde kleren, hoorden ze verhalen van studenten die een ouder verloren aan aids en maakten ze plezier met jongens en meisjes. De dagen zijn lang, de nachten kort. De emmertjes lopen langzaamaan vol. Hoewel er op deze dag een flinke plens is bijgekomen. De Onderwijsexpeditieleden bezochten vandaag het weeshuis 'Home of Hope' in Mjinchi. Ze deden er spelletjes met weeskinderen. Véél weeskinderen. En dat heeft indruk gemaakt. ,,Ik heb op één dag meer gezien dan in alle dagen hiervoor”, zegt één van de studenten. ,,Al die kinderen. En ik realiseerde me dat ze allemaal opgroeien zonder hun ouders.” ,,Het is alsof ik hier niet echt ben”, zegt een ander. ,,Alsof ik in een film terecht ben gekomen.” Anderen knikken instemmend. Ze herkennen het gevoel. En ze zijn blij dat ze zittend in de kring hun gedachten en twijfels met elkaar kunnen delen. ,,Er kwam een meisje bij me staan. Ze trok aan m'n arm en aan m'n rok en ze bleef maar steeds hetzelfde zeggen. Ik vroeg aan iemand wat ze zei en die vertaalde het. Ze was gelukkig dat wij er vandaag waren. Ik vind het zo bijzonder dat ze zoveel moeite deed om het tegen mij te zeggen.” Veel studenten keken vandaag in een spiegel. ,,Ik realiseer me dat wij het thuis eigenlijk heel goed hebben”, oppert iemand. De aanhankelijkheid van de kinderen en het blinde vertrouwen dat ze in die 'vreemde, grote, blanke mensen' stelden, ontroert de Nederlanders. ,,De hebben zoveel behoefte aan liefde en aandacht. Net als iedereen eigenlijk. Liefde is uiteindelijk toch het belangrijkst.”
Het is een bijzonder samenzijn deze avond. Om de beurt steekt iedereen een kaars aan. 'Wie was vandaag voor jou een licht en voor wie wil jij een lichtje zijn?' Hier in Malawi zit een groep mensen die zichzelf ontdekt, onvermoede kanten ziet. Mensen die er voor elkaar willen zijn. ,,Jullie zijn voor mij een licht. Ik weet me af en toe geen raad, maar ik weet dat ik niet alleen ben.”
Home of hope
Door: Daphne Visser en Cindy Verheij
De zingende bus,
rijdt naar ‘Home of hope'.
Een uur hobbelen en bobbelen,
werkt op de blaas.
Een korte stop,
Halve bus plast in de berm.
Home of hope
eerst een praatje,
knikkebollend in de hal.
Het meisjeshuis,
één moeder, tachtig kinderen.
Home of hope.
Wat een omgeving,
hoge bergen, bananenbomen.
Een uitzicht tot aan het einde van de wereld.
Home of hope.
Spijkerpoepen, springtouwen en twister,
geluk was bij de kinderen te zien.
Bang niet aan de beurt te komen,
een mooie chaos.
Home of hope,
Weeskinderen, gele vellen,
spelletjes, stickers en een lach.
Dat was onze mooie, heftige dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten